Overprikkeling vs onderprikkeling

Ik vind het soms pittig; die constante strijd tussen overprikkeling en onderprikkeling. Prikkels managen om te voorkomen dat ik overprikkeld raak, lukt steeds beter. Maar dan is er altijd weer die onderprikkeling die op de loer ligt. Dan word ik moe, heb ik nergens meer zin in en is een simpele taak als de was opvouwen al teveel. Soms voel ik mij dan echt compleet uitgeblust en komt er niets meer uit mijn handen.
Sommigen van jullie weten dat ik werk als ambulant hulpverlener. Mijn werk is gevarieerd en afwisselend. Daar ga ik goed op, zo zullen we het maar zeggen. Maar ook in dit werk is er een bepaalde structuur, zoals vaste cliënten op een vaste dag in de week. En bij teveel structuur, dus teveel van hetzelfde (in mijn geval dan hè) raak ik weer onderprikkeld. Dan kost een werkdag weer meer energie en ben ik soms na 4 uur werken al gesloopt. Totdat er een verandering komt in mijn agenda of begeleiding en ik weer opbloei omdat het een nieuwe prikkel geeft.

Door onze vriend Covid zijn veel dingen beperkt. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het niet perse heel erg vind dat er veel van het ‘sociale leven’ is verdwenen. Ik besef steeds meer dat ik een introvert type ben en ik blij ben met het kleine kringetje mensen om mij heen; mijn partner, vriendinnen en mijn familie. Wel mis ik het fysieke contact met hen doordat we minder gemakkelijk uit eten kunnen, een terrasje kunnen pakken of kunnen borrelen in de avond. Ook hierin merk ik dat ik onderprikkeld raak. Doordat ik deze prikkels mis, moet ik mijn avonden of mijn vrije dagen anders invullen. En dat vind ik erg lastig. Met name na mijn werkdag ben ik meer zoekend in hoe ik kan ontspannen. Er is een tijdje geweest dat ik besloot om wat series te kijken op Netflix (want wat moet je anders). Het gevolg hiervan was dat ik moeilijk in slaap kon komen of heftig droomde over de beelden die ik had gezien. Uiteindelijk zijn dit dan ook teveel prikkels. Na een week of 3 heb ik besloten te stoppen met het kijken van de series die ik keek. Af en toe kijk ik een aflevering van een serie waar, bij wijze van spreken, ook kinderen van 6 naar kunnen kijken. Het is dus een kwestie van dingen uitproberen om erachter te komen waar ik van ontspan, zonder dat het te veel prikkels geeft. Gelukkig kan ik zeggen dat ik wel iets heb gevonden, namelijk lezen. Ik las vroeger altijd al heel veel, maar ik merk dat ik mij er de laatste jaren steeds minder goed toe zetten kan. De vakanties daar gelaten. Hierin is wel verandering in gekomen. Ik heb de laatste paar weken weer wat boeken gelezen en het verveelt nog steeds niet. Het lezen brengt me in de wereld van het boek en dan kom ik even volledig tot rust.

Als ik onderprikkeld raak is het altijd zoeken hoe ik weer in een vibe kan komen om weer dingen te ondernemen. Ik moet dus letterlijk dopamine aanmaken. En dat is soms best lastig. Nu ik hier steeds meer over leer, weet ik ook dat ik soms mijzelf van de bank af moet slepen om mijn brein te prikkelen. Het is soms zoeken naar wat dan kan helpen, maar vaak helpt naar buiten gaan al. Als ik uit de onderprikkeling probeert te komen, ligt altijd weer de overprikkeling op de loer. Dan kom je soms in een vibe van dingen oppakken en doen. Voordat je het weet ren je weer als een kip zonder kop door het huis, terwijl je 3 taken tegelijk doet en weer precies niks afmaakt. Het is dus voortdurend zoeken naar die balans. Sommige periodes gaat dit heel goed, maar er zijn ook momenten bij dat ik het spoor totaal bijster ben. Dan is het erg druk op het werk, maak ik lange dagen, beweeg ik net wat te weinig en lig ik net wat te lang op de bank te hangen. Dan zet ik al mijn groepsgesprekken in de WhatsApp op stil, stel ik schermtijd in voor bepaalde apps en sluit ik mijzelf af. Totdat er een moment aanbreekt waarop ik besef dat ik terug moet naar de basis; structuur, regelmaat en overzicht. Resetten dus.

Het belooft mooi lenteweer te worden aankomende tijd. Alleen dat vooruitzicht schept al ruimte in mijn hoofd. Het buiten sporten is weer toegestaan, dus ik hoop de komende periode veel positieve prikkels op te doen tijdens het beachvolleybal. Buiten zijn, mijn teamgenootjes om mij heen en ook nog sportief bezig zijn. Wat ik wil nou nog meer?! 😉