Pas op! Gevoelig!
Ik ben een enorme huilebalk. Echt hoor. De film Babe, over het biggetje wat bij zijn moeder wordt weggehaald: ik huil. Alle Disney-films: brullen. Een goed boek of mooie reclame: ik zit te snikken. En huil ik niet, dan zit ik wel met een brok in mijn keel of probeer ik verwoed mijn tranen weg te knipperen.
Eigenlijk is het gewoon de schuld van mijn gevoeligheid. Ik vergelijk mijzelf soms een beetje met een slak. Dit beestje heeft van die gevoelige voelsprietjes en trekt zich meteen terug als het wordt geraakt door iets. Ik herken mij hier wel een beetje in. Spanningen, gevoelens en emoties van een ander voel ik vaak haarfijn aan. Om even bij de slak te blijven: ik trek mij niet meteen terug, maar het doet van binnen vaak wel iets met mij. Nu is het niet erg om een traan te laten bij het zien van een mooie reclame of een film. Ik weet dat ik gewoon snel geraakt ben door de emoties van anderen, zij het fictief of niet. In het ‘echte leven’ is het echter toch een stuk ingewikkelder.
Die gevoeligheid heb ik al van kinds af aan. Ik kan mij herinneren dat ik vroeger altijd al feilloos de stemming thuis kon peilen. Hoe stond mijn vaders pet of wie van de broers hadden weer aan de stok gehad met elkaar? Maar niet alleen thuis ook op school voelde ik haarfijn aan welke juf er ‘echt’ was. Zo liep ik in groep 4 op mijn tenen omdat ik aanvoelde dat de juf mij niet leuk vond. In groep 5 had ik echter een heerlijke tijd met een juf die echt oog had voor mij als kind.
Ik ben inmiddels 30 jaar en die gevoeligheid is er nog steeds. Ik zeg heel eerlijk: tot op de dag van vandaag vind ik het een struggle om hier mee om te gaan. Niet zozeer het snotteren om een film of boek, want dat vind ik meer dan prima. Het hoort bij mij en ik moet er ook vaak genoeg om lachen. Zit je daar als volwassene tussen allemaal kinderen naar een kinderfilm te kijken en stiekem een traantje weg te pinken. Haha.
Maar die gevoelens en emoties bij de ander vind ik dus wel lastig. Want wat moet je met de gevoelens van een ander? Of hoe reageer je als je merkt dat er een spanning in huis hangt? Het is dus vaak wikken en wegen of ik ernaar moet vragen of het naast mij neerleg. Want ik wil mij nergens mee bemoeien, maar soms kan ik het (naar mijn idee) ook niet negeren. Ingewikkeld dus. Het grappige is dat ik er in mijn werk vaak wel van profiteer. Als ik bij iemand binnen stap, voel ik vaak als er iets gebeurd is. Ik probeer dan aan de hand van dit gevoel bij die persoon te peilen of het juist is wat ik ervaar en opmerk. In veel gevallen breek ik daarmee het gesprek open. Vrijwel in alle gevallen klopte mijn onderbuikgevoel. Dan is het dus eigenlijk heel effectief dat ik zo gevoelig ben en ben ik blij met die voelsprieten.
Ik ben enerzijds blij met mijn inlevingsvermogen en de voelsprieten die ik heb. Anderzijds brengt het veel prikkels met zich mee en voer ik vaak intern een strijd wat ik met deze prikkels aan moet. Zoals bovengenoemd wil ik me dan nergens mee bemoeien, maar ik kan me door al deze gevoelens soms wel verantwoordelijk voelen voor de ander. Ik kan dan soms oprecht piekeren over wat ik met de situatie aan moet. Deze constante strijd maakt dat mijn hoofd sneller vol zit en ik ook sneller vermoeid raak. Gelukkig leer ik er wel steeds beter mee om te gaan. Mede door gesprekken met een psycholoog, maar ook door situaties te bespreken met mijn man of een collega. Het is fijn dat er dan iemand mijn gedachten kan relativeren, mij wijst waar ik verantwoordelijk voor ben en waarvoor niet en mij soms even uit mijn hoofd haalt. Aan iedereen die mij helpt om te leren omgaan met mijn overload aan gevoelens en gedachten: bedankt! Ik zou het niet zonder jullie kunnen.