Help! Een geluid! (deel 2)
Iedereen die mij goed kent, weet ik dat (hyper)gevoelig ben voor geluid. Dit is al zolang ik mij kan heugen. Nu ik ouder ben, kan ik er wel beter mee omgaan (zie ook Help! Een geluid! deel 1). Daarnaast heb ik meer kennis over mijn diagnose en weet ik beter wat wel of niet werkt voor mij. Als kind had ik dit helemaal niet. Ik was, zo voelde het, overgeleverd aan de geluiden en moest hier maar mee dealen. Ik lag soms uren lang wakker omdat ik niet kon slapen door het rumoer in huis. De wanden waren dun en het was erg gehorig. Daarnaast stond er vaak muziek aan en hoorde ik de beat van de muziek. Als gevolg hiervan sliep ik slecht en werd vaak tussendoor wakker. Ik lag soms uren met mijn vingers in mijn oren totdat ik in slaap viel en mijn armen verkrampt raakten. Waar andere meisjes misschien droomden van een paard had ik vaak maar één wens: doof worden. Natuurlijk kon ik als kind helemaal niet inschatten wat de impact daarvan is, maar het zegt genoeg over hoe ik de wereld van geluiden ervoer.
Het werd allemaal iets beter behapbaar toen ik rond mijn 12e in een tentje ging slapen. Nee, niet in de tuin, maar op onze vakantie seizoen plek waar we de helft van het jaar verbleven. Ik pleitte voor een plekje zover mogelijk bij de caravan vandaan (want anders hoorde ik gesnurk) en dat kreeg ik. Ik kreeg een MP3-tje en ging vaker muziek luisteren, waardoor ik ook sneller in slaap viel. Daarnaast leerde ik dat koerende duiven het niet leuk vinden om een steen naar hun kop te krijgen om 06.00 uur in de ochtend. Ik kon dan echter wel weer tevreden verder slapen.
Toen ik op mezelf ging wonen, zo rond mijn 20e, werd het ook allemaal beter. Ik merkte dat ik het heerlijk vond om op mijzelf te zijn. Er was zoveel rust! Natuurlijk was daarmee niet alles opgelost, maar er waren voor mij wel veel minder prikkels. Dankzij een vriendin leerde ik wat oordopjes waren en ging ik veel beter slapen. En als het slapen beter gaat, kun je veel meer hebben. Ook qua geluiden en andere prikkels.
Wat betreft oordoppen: daar heb ik aandelen in, want ik lever genoeg op om een fabriek draaiende te houden.
Toen ik de diagnose ADHD kreeg, vielen er puzzelstukjes op zijn plek. Ik ging begrijpen waarom ik alles hoor (en zie). Nog steeds zijn geluiden en ik geen beste vrienden. Maar omdat ik weet waar het vandaan komt, kan ik het sneller accepteren en er beter mee omgaan.
In mijn volgende blog zal ik verder schrijven over het omgaan met geluiden. In deze blog zal ik mijn positieve ervaringen omtrent geluid delen en zal ik schrijven over mijn tijd als ‘juf met super oren’.