Ik heb zo weken gewerkt totdat ik op een avond, samen met een vriendin (ook zwanger), zat te praten. Zij vertelde lachend dat ze vaak om zichzelf moest lachen omdat ze weer eens iets was vergeten of weer iets geks had gedaan. Allemaal als gevolg van haar zwangerschapsdementie. Ze vond het zelf soms zo hilarisch dat ze had besloten het allemaal op te schrijven. Want: het was natuurlijk wel leuk voor later om nog eens terug te lezen. Dit zette mij aan het denken.

Na veel gemijmer en reflectie kwam ik tot de conclusie dat mijn vergelijking niet klopt. Ik ben niet terug bij af. Ik weet nog steeds heel goed wat werkt voor mij, maar mijn brein werkt gewoon even wat anders. Alles werkt anders! En dat is oké. Ik kan er in ieder geval nu anders naar kijken en zelfs al naar handelen. Ik kijk wat lukt en wat niet lukt, is dan maar zo. Dat is ook goed. En mocht ik weer even gefrustreerd raken, dan is het gewoon tijd om even door die wc-rol te turen. Want het is tenslotte maar hoe je het bekijkt.

Ik heb mijzelf een lange tijd niet leuk gevonden. Ik begreep ook niet goed waarom mijn man, toen nog vriend, mij nou zo leuk vond. Natuurlijk waren er wel leuke dingen, maar de ‘niet leuke dingen’ waren in mijn ogen altijd groter en meer. Ik begreep veel mijn eigen gedrag bijvoorbeeld ook niet goed. Dat ik mijzelf echt leerde kennen (onder andere door het ADHD traject, zie ook eerdere blogs) was voor mij ergens ook een bevrijding. Ik leerde dat sommige dingen karakter gerelateerd waren, ADHD gerelateerd, aangeleerd gedrag etc. Ik ging aan de slag met mijzelf leren begrijpen en ontdekken wat ik nog meer in mijn mars had. Ik rouwde om situaties uit het verleden. Ik leerde dat ik iedere dag opnieuw kon beginnen. Ik leerde mijn prikkels managen, ik leerde de leuke kanten van ADHD en merkte dat humor voor mij heel effectief is. In heel veel situaties. En nu zo’n 6 jaar na mijn diagnose kan ik zeggen: ik ben gelukkig. Ik heb mijzelf geaccepteerd, inclusief de kanten die ik soms liever niet zie bij mijzelf. Als ik terugkijk op mijn eigen leven, is acceptatie de sleutel geworden naar het ervaren van geluk.

Ik wil hiermee niet zeggen dat het leven dan alleen maar leuker en makkelijker wordt. Natuurlijk wordt er af en toe flink aan mijn leven geschud en zijn er momenten van pijn, angst en verdriet. Van twijfel, van boosheid en frustratie. Kortgeleden ben ik een heel dierbaar iemand verloren, bijvoorbeeld. Mijn geluk wordt nu meer overschaduwd. Als een grijze, dikke wolk die de zonnestralen in mijn leven (willen) wegnemen. Wat mij echter helpt is om dan toch, ondanks het verdriet, stilt te staan en te realiseren wat ik nog wél heb in mijn leven. Want dan is veel. Heel veel.

Dit schrijvend neem ik een slok van een perfect gezet bakje koffie. Ik kijk naar buiten en mijmer. Over geluk enzo.

Oftewel: A whole normal world! Vlieg je mee?

Ik heb last van de winterblues. In de periode dat het sneller donker wordt, word ik meer somber, vermoeid en meer lusteloos. Ik heb dit al zolang ik mij dit kan herinneren. Niet mijn bed uit kunnen komen, nergens zin in hebben én aankomen in gewicht. Ik ben niet vooruit te branden, sneller geprikkeld en kan uren slapen.

Tijd voor verandering dus. Zo’n 3 jaar ben ik nu aan het experimenten met hulpmiddelen om beter met de winterblues om te gaan. Ik heb mij ingelezen, advies gevraagd aan een psycholoog en ben zelf op onderzoek gegaan. De eerste stap die ik heb gezet: hardlopen. 2x per week in de ochtend, als de zon opkomt of net schijnt, trek ik mijn hardloopschoenen aan en ga ik naar buiten. Ik zal eerlijk zijn dat het in het begin altijd een strijd is. Maar ik weet dat het beter voor mij is en dat het een positief effect geeft. Als ik een paar keer heb hardgelopen, zit het weer beter in mijn ritme waardoor het ook gemakkelijker vol te houden is. Het gevolg is dat op de dag zelf vaak beter functioneer. De voorwaarde om dit te kunnen doen voor mij is het inplannen van de hardloopmomenten. Als ik niet duidelijk heb hoe mijn dag eruit ziet, kan ik verzanden in niks doen. Op de momenten dat het hardlopen niet lukt, probeer ik het om te buigen naar wandelen. Als ik maar buiten ben…

De tweede stap die ik heb gezet, is het slikken van vitamine D. In de maanden met de R erin gebruik ik vitamine D. De zon is de belangrijkste bron van vitamine D, maar die schijnt natuurlijk wat minder (scherp). Soms mis ik het gevoel van die heerlijke, broeierige zon zo erg dat ik een kuurtje onder de zonnebank neem. Ik waan me dan zo’n 15 minuten aan het strand met een muziekje en zonnetje. Zo fijn! Dus plan ik tijdens de wintermaanden om de zoveel weken even een ‘zon’ momentje in.

De derde stap die ik heb gezet, is het nemen van een daglichtlamp. By far de beste keuze! Ik heb dit in overleg gedaan met een psycholoog. Zij heeft voor mij gekeken welke daglichtlamp werd gebruikt in de praktijk voor mensen met lichttherapie, waarop ik deze lamp heb aangeschaft. Zodra de wintertijd ingaat, ga ik gebruik maken van de daglichtlamp. Doordeweeks gaat de wekker om 06.55 uur. Dan ga ik eerst naar beneden en zet alle lampen zo fel mogelijk aan. Vervolgens ga ik 15 minuten of 30 minuten achter de daglichtlamp zitten. (De tijd die ik nu schets is een voorbeeld). Hoe lang ik voor de daglichtlamp zit heeft te maken met de stand van de lamp en de afstand tot de lamp. De daglichtlamp helpt om melatonine af te laten nemen. Gedurende de dag ben ik minder wazig in mijn hoofd en voelt het allemaal wat minder watterig. Daarnaast merk ik, doordat ik iedere dag op hetzelfde moment achter de lamp ga zitten, dat mijn dag- nachtritme verbetert.

De vierde stap die ik heb gezet, is het zoeken naar activiteiten of dingen die de winter leuker maken. Eentje daarvan is de kerstboom optuigen. Dat hij vaak al staat halverwege november heeft ermee te maken dat ik zo enorm geniet van lichtjes, de sfeer die het met zich meebrengt en dat enorme gekneuter. Dat vind ik zo genieten! Net als het uitzoeken van speciale theesoorten (bijvoorbeeld iets met kaneel), leuke waxinelichtjes houders en het bingewatchen van kerstfilms. En wat denk je van een avondje badderen terwijl je naar die kerstfilm kijkt? Een heerlijke bruisbal erbij, een glaasje wijn, kaarsjes en je avond is compleet.
Ook kan ik enorm genieten van de vogels in mijn tuin. Die lok ik door een vogelhuis neer te zetten en vetbollen op te hangen. Ook het inzetten van hulptroepen helpt natuurlijk. Samen met je partner, vriend(in) of kind een wandeling maken door het bos, het park of het strand. Ik heb er eerlijk gezegd echt niet altijd zin in, maar voel mij na een wandeling altijd beter. En niks fijner om jezelf daarna te belonen met een kop warme chocolademelk met slagroom.

Het is een proces van vallen en opstaan. Er zijn dagen of misschien wel weken dat het best goed gaat. De periodes waarin ik een dip ervaar, worden gelukkig minder en/of korter. Door al bovengenoemde dingen merk ik langzaam maar zeker dat ik minder moeite krijg met de winterperiode. Soms krijg ik er zelfs een beetje zin in. Gekleurde bladeren, warme truien en warme chocolademelk; winter, here I come!

Ik vind het altijd lastig om uit te leggen hoe dat druk zijn in mijn hoofd er dan precies uit ziet. Soms vergelijk ik het met een film die zich afspeelt in mijn hoofd. Eigenlijk zijn het meerdere films door elkaar en schieten er allerlei scenes door mijn hoofd. Soms is een scene wat meer aanwezig dan de andere. Soms zijn ze er allemaal tegelijk en zijn ze haast niet eens grijpbaar, zo druk en vluchtig zijn ze. En dat vind ik dus heel vermoeiend.

Er zijn periodes in mijn leven dat mijn hoofd drukker is dan ‘normaal’. Bijvoorbeeld als ik het in een periode wat drukker heb en ik harder moet werken om het overzicht te houden. Het is vaak niet eens dat ik mij dan druk maak over deze afspraken, maar omdat ze zijn gepland, zitten ze ook meer in mijn hoofd. En hoewel het allemaal netjes in mijn agenda staat, schiet het toch geregeld door mijn hoofd heen. Het is eigenlijk informatie waar ik op dat moment dan nog vrij weinig mee kan. En het meest erge vind ik nog wel dat het zich vrijwel altijd aandient als ik (a) ga slapen of (b) midden in de nacht wakker word. Dat vind ik namelijk nog wel het meest fascinerende en tegelijkertijd het meest vervelende aan mijn drukke hoofd. Het kan na 2 seconden (half) wakker zijn als de meeste bizarre dingen door mijn hoofd laten schieten. Hoe dan? Zit ik daar om kwart voor 4 ’s nachts te bedenken wat een leuke hond ik van de week zag in het naastgelegen park. Doe normaal! Ga slapen mens!

Zelf vind ik het ook lastig dat ik mij in de nacht suf kan piekeren over dingen waar ik op de dag zelf geen last van heb of heb gehad. Ik heb gelezen dat je brein in de nacht, door verschillende factoren, moeilijker kan relativeren. Wat dus maakt dat je ’s nachts vaker piekert. Dat probeer ik mijzelf dan weer voor te houden. Zo van; “Renate, je piekert. Dat komt omdat je nu moeilijker kan relativeren. Morgen kun je het oplossen.” Zie je het al voor je?

In een wat drukkere periode is het dus voor mij echt noodzaak om mijn prikkels goed te managen. Dit houdt in dat ik goed nadenk over waar ik wel naartoe ga en wat ik afsla, maar ook hoe ik mijn rustmomenten inbouw. En rustmomenten kunnen ook activiteiten zijn zoals een middag wandelen. Netflix is in een drukkere periode vaak geen goede optie voor mij. Ik word vaak in een serie gezogen en de verwerking hiervan duurt bij mij ook erg lang. Hierdoor zit mijn hoofd nog voller en dit uit zich vaak ook in onrustiger slapen en meer dromen (Zie ook mijn blog ‘De meeste dromen zijn bedrog’). Het lezen van een boek, een tijdschrift of tekenen zijn dan wel opties waar ik uit kan kiezen. Ook sporten, wandelen, muziek luisteren of zelf zingen helpen mij om mijn hoofd rustiger te maken.

Het blijft soms zoeken naar een goede balans waarbij de drukte niet de overhand heeft en ik mij door mijn ADHD uit het veld laat slaan. Want ik ben blij met mijn ADHD en het zit niet in mijn aard om alleen maar bezig te zijn met de minder leuke kanten hiervan. Met de minder leuke kanten wil ik wel aan de slag gaan, zodat ik er beter mee kan omgaan. En hoe irritant ik het soms ook vind dat mijn hoofd altijd zo druk is en aanstaat; het is vol met creativiteit, oplossingen, filosofische gedachten en andere hersenspinsels. En dat ook om vier uur ’s nachts.

Ik heb hier nog nooit eerder (zo uitgebreid) over geschreven; het krijgen van een diagnose op latere leeftijd. Maar natuurlijk heeft deze late diagnose wel invloed gehad op mijn leven. Want wat was er gebeurd als ik op jongere leeftijd de diagnose had gehad? Was mijn basisschooltijd dan wel leuk geweest? Was die ene vriendschap dan niet op de klippen gelopen? Het zijn vragen waar ik nooit helemaal een antwoord op zal krijgen. Ongetwijfeld waren er dingen anders verlopen als ik op jongere leeftijd de diagnose zou hebben gehad. Maar dat zou ook mijn, toen nog, toekomst anders eruit hebben gezien. Al met al vind ik dit een lastig onderwerp. Ik ga mijn best doen om op een eerlijke manier te beschrijven hoe mijn leven is geweest zonder diagnose. Wat dit met mij heeft gedaan en hoe ik hier nu op terugkijk. Ik zal dit beschrijven aan de hand van mijn schoolperiodes.

Om met de deur in huis te vallen: ik vond de basisschool echt een rotperiode. Ik heb mij er nooit echt thuis gevoeld. Ik herinner mij dat 2 jaren erg fijn waren doordat de juffen liefdevol naar mij waren en door mijn gedrag heen konden prikken. Ik had twee kanten: de rustige kant en mijn impulsieve, drukkere kant. Onder beide kanten zat een meisje met grote onzekerheid. Ik voelde vaak angst om iets verkeerd te zeggen of te doen. Dit werd in bepaalde jaren versterkt. Zo had ik een leerkracht die ik vanaf dag 1 niet fijn vond. Ik voelde aan dat dit zij mijn ook geen leuk kind vond. Daarnaast had zij geen oog voor kinderen die wat extra aandacht nodig hadden. Zo moest ik een keer in de hoek staan omdat ik mijn vinger had opgestoken. Ze had blijkbaar de instructie gegeven: als je nu je vinger opsteekt, kan je in de hoek staan. Toen ik deze instructie niet had gehoord en ik mijn hand opstak (want ik begreep iets niet), zag ik kinderen gebaren dat ik dat niet moest doen. Doordat ik dit niet kon plaatsen en hier dus ook niet naar kon handelen, werd mijn uitgestoken vinger opgemerkt. 2 tellen later kon ik ‘mijn zonden’ overdenken. Ik kan er nog steeds boos én verdrietig om worden als ik hieraan denk.
Ik weet van mijn moeder dat ik regelmatig opviel in mijn gedrag op school, omdat ik tijdens de les ineens een handstand ging doen. Ook kletste ik veel. Op mijn rapport stond: als praten een vak was, had je er een 10 voor gekregen. Omdat ik als kind duimde (dat werkte echt ontprikkelend voor mij) had ik ook mijn rustige, stille periodes. Vaak tijdens momenten dat er iets werd verteld, een Bijbelverhaal bijvoorbeeld, droomde ik weg.
Ik heb een periode op de basisschool een meisje gepest. Ik word er verdrietig van als ik er aan terug denk. Nu ik ouder ben, begrijp ik wel waarom ik het deed. Ik was onzeker en wilde mij ‘even beter voelen’. Ik dacht niet na over oorzaak- gevolg en toen mijn pestgedrag aan het licht kwam heb ik het ook nooit meer gedaan. Door een gesprek begreep ik pas hoe dat voor dat meisje heb gevoeld. (Ik heb haar jaren later mijn excuses aangeboden, waardoor ik vrij kwam van drukkende schuldgevoelens). Toen ik in groep 7 slachtoffer werd van pestgedrag door een meisje van groep 8 begreep ik pas wat pesten met iemand kan doen. Maar al die tijd heb ik nooit de vrijmoedigheid gehad om voor mijzelf op te komen. De opluchting was dan ook erg groot toen het desbetreffende meisje van school ging.
Groep 8 vond ik wel fijn. Dit kwam mede doordat er een hele fijne stagiaire voor de klas stond. Ik werd door haar meer in mijn kracht gezet en kreeg de hoofdrol in de eindopvoering. Daar heb ik echt van genoten!
Vanuit school werd mij geadviseerd om VMBO kader te gaan doen. (Bizar dat ik nu gewoon HBO heb afgerond mét mooie cijfers). Ik wilde echter heel graag VMBO- GT doen en mijn ouders steunden mij hierin.

De middelbare school vond ik veel fijner. Ik viel niet perse op, maar was ook geen eenling. Ik kreeg een paar leuke vriendinnen. Dit gaf mij al een gevoel van veiligheid. Daarbij was er natuurlijk de afwisseling van de vakken en dus ook de docenten. Hierdoor werd het voor mij minder erg om een les te volgen van een docent die ik wat minder fijn vond. Gewoon omdat het te overzien was. In het eerste leerjaar gooide ik er met mijn pet naar, omdat het soms iets te gezellig was. Toen mijn ouders dreigden om mijn alsnog naar VMBO kader te doen (dan moest ik ook naar een andere school), ging ik harder werken. Ik kon blijven en stroomde door naar het tweede leerjaar. Toen ik in het tweede jaar een vakkenpakket kon kiezen die nog beter bij mij paste, werd school nog leuker. Vakken als wiskunde en economie kwamen te vervallen. Hiervan kreeg ik altijd veel stress, maar dat werd ook weggenomen. Ik rolde uiteindelijk gemakkelijk door de leerjaren heen. Door het clubje met vaste vriendinnen, afwisseling van de vakken en een fijn vakkenpakket, werd school iets wat ik best leuk vond. Thuis kampte ik wel met vermoeidheid. Het voortdurend in prikkels zijn en het fietsen van en naar school (8km) zorgde ervoor dat ik vaak boven mijn huiswerk in slaap viel. Dit was vrijwel vaste prik. Dit werd niet opgemerkt thuis, omdat ik altijd in mijn kamer zat. Voor mij was dit echter zo normaal dat ik dit thuis ook niet heb gedeeld.
Hoewel het op school goed ging, kampte ik toen ook al met problematiek waarvan ik nu weet dat het ADHD is. De overprikkeling, het thuis escaleren om het minste of geringste of vastlopen met huiswerk. Om hulp vragen is iets wat ik niet deed, want dat leverde teveel spanning op. Door negatieve ervaringen, zoals het voorbeeld van de basisschool, durfde ik niet goed aan te geven als ik iets niet begreep. Ik was bang dat mensen mij dom zouden vinden of dat anderen niet wilden helpen. Ik verbaas mij er nog steeds over hoe ik alsnog dingen voor elkaar heb gekregen. Er wordt vaak gezegd dat mensen met ADHD creatief zijn, maar ik vraag mij soms af in hoeverre mensen met ADHD niet zelf creatief worden om hun hoofd boven water te houden.

Na de middelbare school ging ik naar het MBO. Ik had geen idee wat ik moest doen voor opleiding dus ik koos een opleiding die de meeste van mijn vriendinnen ook deden; SPH. Wat heb ik genoten zeg! Dat is een van de beste keuzes ooit geweest, zij het niet helemaal bewust. Haha. Het praktische paste goed bij mij (lang leve ADHD) en ik vond de leerweg gemakkelijk en overzichtelijk. Ik kreeg nieuwe vriendinnen (waarvan ik met 1 nog steeds bevriend ben) en kwam helemaal tot bloei. Ik ging stage lopen op een school voor dove en slechthorende kinderen. Dat was nieuw en het was een proces van jezelf bewijzen. Beide dingen waar ik niet zo goed op ga. De eerste twee weken vond ik ronduit vreselijk. Ik werd op mijzelf aangewezen en voelde mij stik onzeker. Ik overwoog zelfs om te stoppen met mijn stage, zoveel buikpijn had ik iedere ochtend. Toen ik in mijn stage initiatief nam om mee te doen met de kinderen met een verkleedfeestje, kreeg ik lof van mijn stagebegeleider. Hier groeide ik zo van dat ik steeds meer dingen durfde. Uiteindelijk kan ik nu zeggen dat deze stage de grootste omslag is geweest voor mij als persoon. Ik werd uitgedaagd, in mijn kracht gezet en kwam steeds meer uit mijn comfortzone. Het meest belangrijke: ik had iemand die in mij geloofde, die mij prikkelde en waarvan ik fouten mocht maken. Hierdoor durfde ik meer in mijzelf te geloven en kon ik mijzelf af en toe ook best leuk vinden. Uiteindelijk ben ik na mijn stage nog langer op deze school gebleven en heb ik er zelfs een tijd als onderwijsassistente gewerkt. Leuk weetje: ik leerde daar mijn beste vriendin kennen!

Van het een kwam het ander en zo kwam ik terecht op een behandelingsgroep voor dove en slechthorende kinderen. Hier ging ik aan de slag als pedagogisch behandelaar. Later maakte ik de overstap naar het werken met kinderen met een TOS. Bij deze organisatie heb ik ruim 7 jaar gewerkt. In deze jaren gebeurde er op persoonlijk vlak veel. Ik zette een punt achter mijn kerkgang (ik ben christelijk opgevoed), kwam meer los van mijn ouders, ging op mijzelf wonen en begon aan de HBO studie SPH. Eigenlijk kan ik zeggen dat ik vooral op zoek ging naar mijn ‘ik’. Toen ik op mijzelf ging wonen, kreeg ik meer last van mijn (toen nog niet gediagnosticeerde) ADHD. Ik werd meer op mijzelf aangewezen en had geen ouders meer die mij meer direct konden aansturen. Ik voelde wel een groot verantwoordingsgevoel, maar vond het wel lastig om met mijn financiën om te gaan bijvoorbeeld. Ik kocht gerust een dure broek om vervolgens 4 dagen brood met kaas en cup a soup te eten om de boel te compenseren. Doordat de kaders meer wegvielen, ging ik meer grenzen opzoeken. Ik denk dat het enerzijds een verlate pubertijd was, anderzijds vond ik het ook moeilijk om de kaders zelf te bepalen. Toen ik op een punt kwam dat ik mij niet fijn voelde bij mijn manier van leven, ging ik meer nadenken. Hoewel ik geen kerk meer bezocht, had ik mijn geloof nog niet de rug toegekeerd. Ik besloot op zoek te gaan naar een kerkelijke gemeente waar ik mij wel fijn zou voelen. Deze vond ik en ik had een aantal fijne gesprekken met de voorganger. Ik had altijd honderden vragen over allerlei geloof gerelateerde onderwerpen en nu kreeg ik deze vragen beantwoord. Ik voelde mij er zo fijn dat ik mij bij de gemeente wilde voegen. Ik kreeg contact met leeftijdsgenoten en leerde zo mijn huidige partner kennen. Uiteindelijk werd ik door hem aan het denken gezet. Hij merkte op dat bepaald gedrag ‘niet passend’ was en stelde hier doorvragen over. Zo ging het balletje rollen en de rest is geschiedenis. Ik schreef eerder blogs over het traject naar mijn diagnose en hulpverleningsproces. Lees dit vooral als je hier meer over wil lezen (De weg naar de hulpverlening + Mijn hulpverleningsproces).

Toen ik de diagnose kreeg was ik in eerste instantie opgelucht en blij. Het verklaarde zoveel van mijn problemen en nu begreep ik het tenminste. Echter was er ook veel verdriet en vooral veel rouw. Verdriet om het kleine meisje wat zich zo ongelukkig had gevoeld al die jaren, boosheid om leerkrachten die mijn onzekerheid alleen maar hadden vergroot en verdrietig omdat mensen niet door mijn gedrag hadden geprikt. Het rouwproces en mijn gesprekken met de psycholoog hebben er echter voor gezorgd dat ik dit wel heb kunnen loslaten. Natuurlijk voel ik soms verdriet als ik eraan terugdenk, maar het beheerst mijn leven niet (meer). Ik wil ook niet in het verleden blijven hangen, maar kijken naar nu en de toekomst. Ik heb ADHD. Ik ben soms druk en soms dromerig. Ik kan impulsief zijn, intens genieten van dingen, moeite hebben met verbale instructies, creatief denken, kortom: ik ben mezelf!

Mijn ervaringen hebben bijgedragen dat ik meer strijdbaar ben als het gaat om AD(H)D. Hiermee bedoel ik dat ik wil bijdragen aan meer kennis en begrip omtrent deze diagnose. Dat probeer ik door mijn blogs, maar dit probeer ik ook in mijn werk als ambulant hulpverlener.

De voorpret wordt met de dag meer. Nog even en de grote verbouwing begint. In gedachten droom ik al weg in mijn nieuwe badkamer. Mét bad! Ik denk al na welke bruisballen ik wil bestellen en houd mij in om niet meteen de Lush leeg te kopen.

De dag voor de verbouwing. Mijn man en ik zijn allebei een beetje gespannen. Hoe gaat het lopen? Zal alles goed gaan? We hebben vertrouwen in de aannemer en zijn team. We moeten het loslaten. Nu nog even lekker slapen in onze slaapkamer, want vanaf morgen begint de herrie en daarmee ook de chaos.

De eerste 2 dagen staan in het teken van slopen. De mankrachten arriveren rond half 8, zo is gecommuniceerd. Dat is even schakelen. Ik heb zo’n 1.5 uur nodig om rustig op te kunnen starten. Ik vind het echter ook belangrijk om voldoende rust te pakken, dus ik kies ervoor om iets voor 7 uur uit bed te komen en mijn routine sneller door ’te werken’. Het team arriveert echter iets over 7 en ik moet meteen aan staan; koffie zetten, een praatje maken en de plannen aanhoren. Mijn hele routine is ineens anders. Ik sta op het laatste moment nog een ontbijt naar binnen te proppen en ga dan naar mijn werk. De avonden worden besteed aan het huis zoveel mogelijk aan kant brengen. De trappen, overloop en kamer waar we slapen worden gezogen en gedweild. Ik heb huisstofmijt allergie, dus we hebben weinig keus. Het is een rot klus wat veel tijd in beslag neemt. Na twee dagen midden in de verbouwing ben ik al erg moe. Maar gelukkig is het weekend. Zaterdag op zondag slaap ik zo’n 10 uur en voel ik me weer een beetje een ander mens.

Maandag is mijn vrije dag en houd ik ervan om te lanterfanten, maar nu kies ik er bewust voor om wat dingen te ondernemen. Het is nog steeds fase slopen dus ik kan die prikkels missen als kiespijn. Ik merk dat ik het lastig vind dat ik niet echt een plek heb om tot rust te komen. Zo zijn we inmiddels verhuisd met onze matrassen naar zolder en ligt er overal in het huis rommel. Vandaag worden er aan de lopende band materialen geleverd, waardoor de woonkamer tjokvol spullen staat. Hierdoor kan ik nog minder goed ontspannen. Ik vind de vorderingen nog steeds heel leuk, maar ik heb moeite met alles wat anders gaat. Ik moet bij anderen douchen, mijn make- up met een spiegeltje bij het aanrecht aanbrengen en opletten waar ik loop. Gelukkig is het dinsdag Koningsdag en kan ik lekker uitslapen. Ik slaap bijna 11 uur en geniet van het mooie weer. Vanaf woensdag weer werken.

Er staat een drukke werkdag voor de boeg. Ik moet tot een uur of 8 werken ’s avonds. Ik ben er vroeg uit om voor het team koffie te zetten en het geklets aan te horen. Dan maak ik me als een malle gereed om te gaan werken. De werkdag is fijn, maar ik merk dat ik erg moe ben. Ik snak naar een schoon huis, languit op de bank liggen en in alle rust te ontprikkelen. Mijn man is eerder thuis en heeft aangegeven dat hij ervoor zorgt dat het huis zo goed als mogelijk aan kant is. Dat vind ik een prettig vooruitzicht. Hij doet zelf de elektra en heeft dus ook genoeg werk te doen. Als ik klaar ben met werken, bel ik even naar huis. Ik krijg de boodschap dat het werk niet vordert zoals gehoopt. Dat betekent dus veel zooi en nog aan de bak moeten als ik thuiskom. Ik voel enorm veel weerstand. Thuis aangekomen, ga ik meteen maar aan de slag. Alles wordt weer gezogen en gedweild. Als ik klaar ben, ben ik zó verschrikkelijk moe dat ik buikpijn krijg als ik denk aan weer een dag verbouwing. De tranen prikken in mijn ogen. Als mijn man vraagt wat er is, zeg ik dat hij me maar moet laten omdat ik anders ga huilen. Natuurlijk vraagt hij door. Dan komt er een stortvloed aan tranen en vertel ik hoe moe ik ben, hoeveel moeite ik heb met alle prikkels en hoe moeilijk ik het ‘aanstaan’ in de ochtenden vind. Het huilen lucht al erg op en ik merk dat ik weer wat ruimte in mijn hoofd krijg. Mijn man stelt voor dat hij de dag erna wat later begint en de mannen opvangt, zodat ik even mijn eigen gang kan gaan. Dat is fijn. Hij voegt daad bij het woord en het is de eerste ochtend dat ik niet meteen ‘aan hoeft te staan’.

De fase slopen is overgegaan naar opbouw. En dat is een fase die ik iets prettiger vind. Er is minder lawaai en minder rommel. Ook verdwijnen steeds meer spullen van beneden naar boven en langzaamaan krijg ik mijn opgeruimde woonkamer terug. Ik blijf het vroeg opstaan, mensen over de vloer en in de avonden schoonmaken pittig vinden. Met name omdat ik zaterdag ook moet werken. Ik heb dan wel geen mensen over de vloer, maar de wekker gaat alsnog vroeg. Het enige wat dan gesloopt wordt is een muurtje in het toilet. Mijn man geeft aan dat hij niet kan garanderen dat de toiletpot blijft staan (deze klus doet hij zelf) en dat we dan ‘even ergens anders moeten logeren’. Ik krijg lichte paniek gevoelens. Ik moet er niet aan denken om bij anderen te slapen. Nog meer prikkels! Ik wil gewoon thuis zijn, op mijn eigen bank liggen en even kunnen cocoonen. Ik spreek mijn gevoelens uit en benoem ook dat ik hier echt een error van krijg in mijn hoofd. Gelukkig kent hij mij langer dan vandaag. Hij benoemt dat hij bijna zeker weet dat de toiletpot gewoon blijft hangen en dat we anders een hotel boeken. Bij die gedachte kom ik meteen tot rust. Tijdens mijn werkdag check ik even mijn telefoon. Er is een foto gestuurd van het toilet. De pot hangt er nog. Gelukkig, ik kan lekker thuis zijn dit weekend.

De laatste loodjes wegen in dit geval niet het zwaarst. De opbouw gaat enorm snel en in en om het huis wordt het steeds rustiger. Er wordt gestuct, geverfd en gekit. Er komt meer ruimte in mijn hoofd, ik heb minder last van prikkels en krijg weer meer energie.

Inmiddels is de verbouwing voorbij en geniet ik weer volop van mijn huis. Ik heb plantjes gekocht om de boel op te fleuren én ik heb bruisballen bij de Lush besteld. Ik vond het een pittige periode, maar het was het meer dan waard.

12-07-2003

Hallo,
Ik kwam vandaag om half 11 uit m’n bed, maar dat is logisch want ik heb gisteren tot ’s avonds 12 gecomputerd. Ik hoefde niet naar mijn zus in het ziekenhuis. M’n ma ging verse broodjes halen en toen ze met de broodjes terug kwam ging ik ze klaarmaken. Toen gingen we eten. Na het eten ging ik ff de hond uitlaten. Het is vakantie en we zitten thuis. En je moet weten dat m’n ma vaak zegt we gaan vanavond misschien naar de camping en dan word ik heel blij en dan vraag ik of we nog gaan en dan zegt ze NEE. En dan word ik zo sacho. Ik vind thuis hier zo saai. Ik verveel me rot, maar we gingen naar de kringloop, dat was gezellig. Toen ben ik gaan lezen. Na het avondeten ging ik me zo vervelen dat me ma sacho werd en ben ik muziek gaan luisteren en in m’n dagboek wezen schrijven. Ik ben nu afgekoeld (na 2 uur) dus ga ik ff wat drinken en dan naar bed. Welterusten. Renate

Sidenote: sacho is hierin een afkorting van sacherijnig.

In het stukje dagboek lees je meteen ook dat ik behoefte had aan duidelijkheid, haha. Nu ik weet dat ik ADHD heb, heb ik ook meer kennis over hoe dingen werken in mijn hoofd. Soms ben ik gewoon onderprikkeld en heb ik nergens zin in. Soms verveel ik mij en wil ik wel iets doen, maar weet ik niet wat. Dat zijn de momenten dat ik ga lummelen. Vaak gaat dit gepaard met wat gepiep als: “Ik verveel me zooooooo!” Tijdens het piepen gebeurt er echter genoeg in mijn hoofd en ben ik vaak het een en ander aan het afwegen. Deze verveel momenten brengen mij vaak iets, want het zijn vaak de momenten dat ik vervolgens wel actief aan de slag ga. Denk bijvoorbeeld aan het schrijven van een blog, het bakken van een cake of het uitzoeken van die ene kast.

Toen ik het stukje in mijn dagboek terug las, moest ik lachen. Ik besefte mij dat er veel is veranderd ten opzichte met 18 jaar geleden. Anderzijds is er in bepaald opzicht weinig veranderd. Ik ben altijd op zoek naar prikkels, houd van duidelijkheid en houd niet van veranderingen. Ik ga nog steeds graag naar een camping, want kamperen zit in mijn bloed. Ook ga ik nog steeds graag naar de kringloopwinkel. O, en Pipi Langkous is nog steeds mijn voorbeeld.
“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!”

Ik ben inmiddels 30 jaar en die gevoeligheid is er nog steeds. Ik zeg heel eerlijk: tot op de dag van vandaag vind ik het een struggle om hier mee om te gaan. Niet zozeer het snotteren om een film of boek, want dat vind ik meer dan prima. Het hoort bij mij en ik moet er ook vaak genoeg om lachen. Zit je daar als volwassene tussen allemaal kinderen naar een kinderfilm te kijken en stiekem een traantje weg te pinken. Haha.
Maar die gevoelens en emoties bij de ander vind ik dus wel lastig. Want wat moet je met de gevoelens van een ander? Of hoe reageer je als je merkt dat er een spanning in huis hangt? Het is dus vaak wikken en wegen of ik ernaar moet vragen of het naast mij neerleg. Want ik wil mij nergens mee bemoeien, maar soms kan ik het (naar mijn idee) ook niet negeren. Ingewikkeld dus. Het grappige is dat ik er in mijn werk vaak wel van profiteer. Als ik bij iemand binnen stap, voel ik vaak als er iets gebeurd is. Ik probeer dan aan de hand van dit gevoel bij die persoon te peilen of het juist is wat ik ervaar en opmerk. In veel gevallen breek ik daarmee het gesprek open. Vrijwel in alle gevallen klopte mijn onderbuikgevoel. Dan is het dus eigenlijk heel effectief dat ik zo gevoelig ben en ben ik blij met die voelsprieten.

Ik ben enerzijds blij met mijn inlevingsvermogen en de voelsprieten die ik heb. Anderzijds brengt het veel prikkels met zich mee en voer ik vaak intern een strijd wat ik met deze prikkels aan moet. Zoals bovengenoemd wil ik me dan nergens mee bemoeien, maar ik kan me door al deze gevoelens soms wel verantwoordelijk voelen voor de ander. Ik kan dan soms oprecht piekeren over wat ik met de situatie aan moet. Deze constante strijd maakt dat mijn hoofd sneller vol zit en ik ook sneller vermoeid raak. Gelukkig leer ik er wel steeds beter mee om te gaan. Mede door gesprekken met een psycholoog, maar ook door situaties te bespreken met mijn man of een collega. Het is fijn dat er dan iemand mijn gedachten kan relativeren, mij wijst waar ik verantwoordelijk voor ben en waarvoor niet en mij soms even uit mijn hoofd haalt. Aan iedereen die mij helpt om te leren omgaan met mijn overload aan gevoelens en gedachten: bedankt! Ik zou het niet zonder jullie kunnen.